Wszystkie kleje wiążące fizycznie są charakterystyczne ze względu na swoje długie łańcuchy cząsteczkowe, czyli strukturę polimerową. Forma polimerowa występuje już przed <a>klejeniem</a> i tym samym jest typową cechą klejów wiążących fizycznie.

Do klejów wiążących fizycznie nadają się tylko polimery, które można albo upłynnić, albo stopić. (termoplasty)

Długie łańcuchy cząsteczkowe są rozpuszczane w rozpuszczalnikach, dyspergowane w wodzie lub stapiane.

Swoją <a>wytrzymałość</a> kleje wiążące fizycznie osiągają poprzez ulatnianie się rozpuszczalników lub środków dyspergujących albo przez schłodzenie po wcześniejszym ogrzaniu.

Mówi się w tym kontekście o procesie wiązania.

Rozróżnienie:

• Do klejów, w których podczas wiązania część ciekła musi odparować, zaliczamy:
  - kleje dyspersyjne
  - rozpuszczalnikowe kleje mokre
  - kleje kontaktowe.
• Do klejów chłodzących się należą kleje topliwe.