Twardość Shore'a jest często stosowana w kontroli jakości klejów, aby zapewnić, że produkty spełniają wymagania. Może być również pomocna przy doborze materiałów i opracowywaniu nowych produktów, aby określić twardość, a tym samym przydatność do określonych zastosowań.

Została nazwana na cześć swojego wynalazcy, Alberta Ferdinanda Shore'a, i jest określana poprzez wciskanie specjalnej końcówki pomiarowej w materiał. Twardość Shore'a jest jedną z najczęściej stosowanych metod określania twardości za pomocą durometru Shore'a, ponieważ jest szybka i łatwa do przeprowadzenia.

Durometr mierzy głębokość wgłębienia w materiale, powstałego pod wpływem określonej siły działającej na znormalizowany wgłębnik. Głębokość ta zależy od twardości materiału, jego właściwości lepkosprężystych, kształtu wgłębnika oraz czasu trwania testu.

Twardość Shore'a podaje się w skali od 0 do 100. Wartość 0 odpowiada materiałowi, który nie wykazuje żadnej odporności na wciskanie końcówki pomiarowej, natomiast wartość 100 odpowiada bardzo twardemu materiałowi.

Istnieje kilka skal durometru stosowanych dla materiałów o różnych właściwościach. Dwie najczęściej używane skale, wykorzystujące nieco odmienne systemy pomiarowe, są oznaczane jako typ A i typ D.

• Typ A służy do badania miękkich materiałów i tworzyw, takich jak np. Silikony , za pomocą ściętego stożka.
  
  
• Typ D służy do badania twardych materiałów i tworzyw, takich jak np. epoksyd, PU , za pomocą stożkowej końcówki pomiarowej.

Za każdym razem mierzy się głębokość wnikania końcówki pomiarowej i przelicza ją na wartość twardości Shore'a. Pomiar jest zazwyczaj wykonywany na powierzchni materiału, ponieważ jest ona najbardziej narażona na wpływ takich czynników jak temperatura i wilgotność.